Skip to content

8 Desember 2009, Dinsdag

Desember 9, 2009

Dagsê!

Jammer ek het so lanklaas van my laat hoor, maar ek was die afgelope tyd taamlik besig. Nie dat ek kla nie, want ten minste het ek werk en het ek die gesondheid om te kan werk. Eerstens wil ek sê hoe dankbaar ons is vir die goeie reën wat ons oor die afgelope twee dae gekry het (22.5mm). Is nou wel nog onder ‘n duim, maar elke bietjie help. Die weer was die afgelope twee aande regtig swaar… soos ek dit nog nie voorheen gehoor het nie. Op ‘n stadium kon ek die goed in die kombuis hoor klinkel.

Onthou ek het julle vertel van ons ganse wat broei? Nadat twee van die ganse al veel langer op hul eiers gesit het as wat nodig is, het Jaco van die eiers oopgebreek om te kyk. Almal van hulle was vrot, onbevrugte eiers. Ons hoop was toe nog op een gans. Die honde het ons egter voorgespring en almal behalwe een eier opgevreet. Teen die tyd wat ons gedink het dit behoort uit te broei het Jaco na die eier gaan kyk en sowaar…. daar was fyn krakies in die dop. Groot was ons opgewondenheid! Die volgende oggend kon ons nie wag om te gaan kyk hoe lyk ons nuwe klein gansie nie. Groot was ons teleurstelling toe ons daar kom en ‘n dooie klein gansie kry. Hy was so pragtig en perfek, maar dood. Ons weet nie wat gebeur het nie en of van die ander ganse hom moontlik dood gemaak het nie. Die wyfie gans het nog vir lank daarna op haar leë nes gesit. Kort daarna het die twee ander wyfies weer begin eiers lê. Die honde het weereens een van die neste leeg geëet. Die ander nes het vir ‘n lang tyd drie eiers ingehad en moes al naby aan uitbroei wees toe hulle ook uit die nes verdwyn het. Die arme gans sit nog steeds op haar nes. Hulle krap mos hul nessies mooi toe as hul opstaan om te gaan eet. Ek het nou die dag so onder die takkies en vere gaan loer en raai wat vind ek toe in die nes? Drie groterige kalkklippe. Ek is seker die gans dink dit is nou haar eiers. Die ganse bly nou maar ongelukkig met hul broeiery. Verder is Jaco hard besig om die fontein vir die ganse skoon te maak – van die riete uit te roei – sodat hulle daar kan swem. Ons het hul al ‘n paar maal soontoe gelok en in die water gesit, maar hulle hou nie baie daarvan nie. Hopelik raak hulle nog gewoond daaraan.

Die trekker staan steeds stukkend so ons kon nog nie begin plant nie, maar ons het ‘n paar tamaties in die blomtuin geplant. Nou wag ons net om te sien of hulle darem iets gaan dra. Dis ook die eerste jaar wat ek blomme in die tuin het – nou vandat hier nie meer ‘n skaap of ‘n hoender in die tuin kan kom nie.

Op die voorstoep staan so ‘n groot plastiek blompot wat ons gebruik het vir die Rooihen om in te broei. Een oggend wat ons wakker word klink dit heeltyd vir my of daar iets in die blompot is. Hoor kort-kort skuifel geluide. Toe ons in die pot gaan kyk, kry ons toe twee oulike klein muise daar binne. Ag, maar hulle is regtig so pragtig. Hoewel dit swaar was, het ons vir Jan gesê hy moet hulle maar vir sy kat huis toe vat. Jan het skoon van hulle vergeet en later die middag het ons hulle toe maar vrygelaat. Hulle woon toe al die tyd onder die voorstoep – daar is tonnels wat daar ingaan. Hoe hulle in die blompot beland het, weet ek nie. Sowaar, die volgende oggend hoor ek weer dieselfde geluide en toe ek by die blompot kom, sit dieselfde twee muise weer vir my en loer. Ek het hul maar eers daar gelos. Later die oggend kry ek toe net skielik hond se gedagtes en wonder waar Kiddo (my Jack Russell) is. Wraggies! Toe ek by die blompot kom sit daar net een muis en Kiddo staan op die gras met die ander muis in haar mond. Hy was klaar dood. Ai, ek het skoon hartseer gevoel oor die muisie. Ons het die ander muis nog eers in die blompot gelos omdat ons nie kon besluit wat om met hom te doen nie. Die volgende oggend toe ek gaan kyk, toe is daar sowaar weer twee muise in die pot. Ek het maar vir hulle ‘n bietjie fyn mielies en water in die pot gesit. Ons het ook vir hulle ‘n lap in die pot gesit waaronder hulle ingeklim het om te slaap. Vir twee dae het ons hulle so aangehou. Die derde dag moes Jaco veld toe en toe vat ons sommer die pot met die muise saam om hulle ver in die veld te gaan los sodat hulle vir hul ‘n nuwe huis kan vind. Toe Jaco die lap optel om hul vry te laat… is daar sowaar drie muise! Dit lyk darem of die hele kolonie van muise nou onder die stoep weg is, want ons het nog nie weer ‘n muis daarna gekry nie.

Ai, ek het nou die dag so lekker gelag… Tiekie is mos nou bekend vir haar eiervretery. Die dag lê sy toe ook so en lek aan ‘n eier. Sy maak mos net ‘n klein gaatjie in die dop en dan lek sy al die eier uit met haar tong. So sien ek maar ons Spikkel hennetjie loop al om Tiekie en dit lyk of sy ook ‘n stukkie van die eier wil hê. Tiekie is nog besig om ‘n rus kansie te vat en haar lippe af te lek toe die hen skielik na die eier toe pik. Sy pik toe ook net mooi in die gaatjie wat Tiekie gemaak het en daar sit die eier om haar snawel vas. Sy hardloop toe rond met die eier om haar snawel. Dit het so snaaks gelyk. Sy het ook so lank gesukkel om die eier af te kry dat ek genoeg tyd gehad het om in te gaan huis toe en my kamera te gaan haal. Ek kon net die laaste stukkie op video neem voor sy die eier afgeskud gekry het. Sy het die eier net afgeskud toe Blikkie verbygestap kom en sommer die eier vir hom toe-eien en daarmee wegstap. So spyt ek kon nie die hele petalje van die begin af op film vaslê nie.

So van Tiekie gepraat… sy het onlangs ‘n groot operasie deurgemaak. Sy was op hitte, maar ons kon sien daar was groot fout met haar. Verder het ons ook harde knoppe onder haar pensie ontdek. Veearts moes maar kyk en het gesê dat sy gesterilliseer sal moet word en dat hy die kankeragtige knoppe kan uitsny. Honderde rande later en Tiekie is weer op die been. Ek moet sê sy het verbasend vinnig herstel. Drie dae en toe loop sy sommer alweer gemaklik ver ente.

Ons Kransswaeltjies op die voorstoep het intussentyd alweer gebroei en die slag het hul drie kuikens groot gemaak. Die drietjies het sommer vinnig die nes verlaat om hul eie nes te gaan skrop.

Die beeste is nou weer terug in die kamp waar hul was en kry nie meer ekstra voer nie. Hulle het mos vir ‘n lang tyd hier naby die huis geloop sodat MooMa en Ousus se kondisie kon verbeter met die ekstra voer van lusernpille. Hulle het egter so stout geraak dat Jaco hulle maar weer terug geskuif het. Hulle het oor al wat draad is gespring om in die groot tuin te kom om turksvye te eet. Maak nie saak hoeveel drade Jaco en Jan probeer regmaak en hoër maak het nie, hulle het ‘n manier gevind om oor te kom. Ou Mookie was tot ‘n paar keer hier by die huis op die werf waar sy groot geword het.

So van draadspring gepraat… ons hou mos saans vir Basjan en een van die groot honde op hok om te voorkom dat hulle gaan kwaad doen. Basjan het toe agtergekom maar as hy bo-op die hok se dak staan, dan kan hy oor die draad spring. Dit kos toe vir Jaco en Jan om die draad so drie drade hoër te span. Desnieteenstaande was Basjan die volgende oggend weer buite die hok. Nou het hulle die hok so hoog gespan dat ou Bassie nie daar kan uitkom nie al maak hy wat.

My spul kuikens het sommer al lekker groot geword. Daar is ongelukkig weer ‘n hele paar haantjies wat pot toe sal moet gaan. So ‘n tyd gelede het ek weer dat Jan vier van die hane slag. Ek het dit maar swaar oor my hart gekry, maar dit kon nie anders nie. Een van hulle was my pragtige veervoethaan wat elke dag tot bo-op die hoenderhok se dak gevlieg het om daar te staan en kraai. Al is hulle nie meer op die werf nie, is elkeen van hulle nog in my hart. Nou eendag toe ek die waenhuis se deur oop maak om vir die hoenders kos uit te haal, sien ek ‘n klein vlermuisie teen die muur sit (redelik laag). Hy was te kostelik. Terwyl ek hom nog so staan en bewonder, kom daar ‘n hoender verby, gee ‘n sprongetjie en pik die vlermuis van die muur af. Daar hardloop hy toe met die vlermuis in sy snawel weg en gaan eet hom op. Ek was glad nie beïndruk nie. My hoenders word nou vir drie dae lank op hok gehou – vandag is dag twee. Hulle is glad nie tevrede daarmee nie. Ons gee vir hulle medikasie in teen iets soos verkoue en dan mag hulle geen groenvoer eet nie. Die medikasie is in hul drinkwater so nog ‘n rede hoekom hulle nie nou vryelik kan rondloop nie. Na die drie dae kan hul vir twee dae uitkom en dan moet hul weer vir drie dae op hok wees vir verdere medikasie.

Een van die henne lê nou al vir ‘n geruime tyd haar eiers in die blomtuin. Ons het haar maar toegelaat aangesien sy nie regtig in die tuin geloop en skrop het nie. Daar was al ‘n stuk of nege eiers in haar nes. Toe ek Saterdag uit gaan om die tuinslang te gaan verskuif (juis in die rigting van haar nes) sien ek toe net uit die hoek van my oog ‘n reptielagtige ding beweeg. Ek het so groot geskrik dat ek sommer dadelik gehardloop het om vir Jaco te gaan roep sonder om behoorlik te kyk wat dit is. My eerste gedagte was Pofadder of Likkewaan. Gelukkig was dit toe net ‘n likkewaan. Hoe die vabond dit reggekry het om in die tuin te kom weet ek nie, maar hy is soos blits weer daar uit ook. Net een eiertjie het oorgebly.

Terwyl ons nou van reptiele praat… die ander dag sit ek nog so en werk toe ek ook net skielik uit die hoek van my oog iets sien beweeg. Toe ek weer kyk sien ek ‘n slang reg voor my venster op die voorstoep. Ek was lam geskrik. Jaco was nie by die huis nie en wat maak ek nou met ‘n slang. Ek het dadelik die kamera gegryp om darem die bewysse te kon toon as Jaco by die huis kom. Die slang het seker my beweging gesien en het vinnig weggesyl en onder een van die vetplante in verdwyn. Van die foto het ons afgelei dat dit ‘n Sweepslang is. Hy eet glo akkedisse en is nie giftig nie. Daardie selfde namiddag toe ons loop om die hoenders te gaan kosgee, sê Jaco toe net skielik “Oppas!”. ‘n Paar treë van ons af lê daar toe ‘n Pofadder. Gelukkig het ek vir Jaco gevra om saam te loop anders het ek dalk nie eens die slang betyds gesien nie. Nie dat dit ver is om te loop nie… dis reg hier by die huis op die werf. Ek het net gesorg dat ek al die honde in die hok kry. Jaco het toe maar die slang dood gemaak. In laas week weer het ek een oggend vir Tiekie net so ‘n tjank hoor gee en toe kom sy hier oor die voorstoep gehardloop tot binne die huis. Dadelik het ek sommer net so ‘n slang se gedagte gekry. Ek het gaan kyk maar kon niks sien nie. Dieselfde dag het Jaco die gras gesny en sien toe ‘n slangetjie. Dit het vir ons gelyk na ‘n klein sweepslang so ons het hom nie dood gemaak nie. Hy’t maar die heel dag hier in die gras rond gesyl. Hy was glad nie baie skrikkerig vir ons nie.. ek het heelwat fotos geneem. Alhoewel hy gee sulke vinnige bewegings dat dit moeilik was om ‘n mooi foto te kry. Ek het maar onrustig gevoel met die slang in die gras. Ons het hom nog nie weer gesien nie, so hopelik het hy vir hom groener grasvelde gaan soek.

Jaco het gister ‘n Poukuiken in die veld gekry nadat hy amper bo-oor hom gery het. Ons is nie heeltemal seker of dit ‘n Gompou of Ludwigse Pou is nie. Hy is al redelik groot en het al vere, maar hier en daar sit nog donsies. Dit is te pragtig! Laat my eintlik baie aan ‘n volstruis dink. Gisteraand het die outjie by ons in die huis geslaap. Hy is baie skrikkerig. Jaco het vir hom mins gevoer. Ek is altyd skepties daaroor om wilde diere self groot te maak. Vir my is dit maar die beste as hul daar in hul natuurlike omgewing bly. Hy het hom vandag weer saam gevat veld toe om te kyk of hul dalk sy ma sien. Nadat hul hier weg is, het ek nogals baie op die internet opgelees oor gompoue (Kori Bustards) wat met die hand grootgemaak word en aan die eenkant hoop ek Jaco bring weer ons poutjie saam terug huis toe.

Jaco werk vandag weer bietjie tussen die skaap. Hul het gister op ‘n lammetjie afgekom wat deur jakkalse gevang is. So ‘n paar weke gelede het my amper-aanstaande-swaer hier by ons kom jakkalsjag. Hy is ‘n beroepsjagter. Jaco is die nag saam met hom in veld toe en rondom half vier die oggend toe skiet hy twee Rooijakkalse (‘n reun en ‘n teef). So die heel nag se opsit was darem nie verniet nie. ‘n Jakkals skiet jy ook nie sommer maklik nie. Mens het spesiale toerusting nodig om die jakkalse te “roep”. Dis die allervreemdste geluide…

Verder gaan dit goed met ons twee. Ons is nog gelukkig saam en gelukkig op die plaas. Jaco moes egter in die tyd van sy ouma afskeid neem. Sy is op die goeie ouderdom van 89 oorlede. Sy is op hul plaas tussen Calvinia en Williston begrawe. Sy oupa (92) bly nou nog in die ouetehuis op Richmond. ‘n Mens kry sommer ‘n knop in jou keel as jy dink dat twee mense wat ‘n lewe van oor die 60 jaar gedeel het, skielik van mekaar moet afskeid neem. Die lewe is kort en kosbaar en ons moet die beste maak van elke oomblik wat ons het. Waardeer en respekteer elke persoon wat deel is van jou lewe hier op aarde – ten spyte van verskille.

Op hierdie noot gaan ek eers groet. Ek gaan seker nie weer van my laat hoor voor 2010 nie. Almal van julle wat met vakansie gaan… ry asb versigtig en geniet dit!!

Geseënde Kersfees en Voorspoedige Nuwe Jaar!!!

Krismisgroete,
Anoesjka & Jaco

PS: Poutjie het nie weer huis toe gekom nie…

No comments yet

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: